The Ten Lies of the Macedonism. 6-10 Лаги на Македонизмот 

Десетте Лаги на Македонизмот Part 3
проф. Божидар Димитров  2004


ШЕСТА ЛАГА

За македонските преродбеници" и за Бугарската егзархија" - која го завладеала манедонскиот" народ

Во јуни 2000 г. Стефан - архиепископот на непризнатата од ниту една православна патријархија, Македонска црква изјави во интервју на радио во Македонија /по повод на една средба на бугарсќиот претседател при посета во Албанија со албансќи бугари/ дека Во Албанија нема бугари, а македонци, а исто дека Албанија или региони од неа никогаш не биле дел од бугарската држава и црква. Навистина архиепископот искрено призна, дека не е многу компетентен по тоа прашање. Архиепископот Стефан навистина е некомпетентен и тоа не по едно, туку по две прашања. Прво - во наше време за својата национална припадност секој решава сам за себе. Ако неколку стотици души Во Тирана, кои се сметаат за бугари, отишле на средба со бугарскиот претседател тоа значи дека навистина се бугари и никакви архиепископи, претседатели или премиери неможат да решаваат за нив какви се. Но второто незнаење е недопустливо за еден архиепископ со епархија, која се граничи со Албанија. Тој би требало да ја знае нејзината историја, која може да ја прочита во секој историски труд по црковна и граѓанска историја на регионот, која не е напишана во Скопје, а во Париз, Лондон, Виена, Рим, Москва или Санкт Петербург. И таму ќе прочиташе, дека речиси цела Албанија /без крајбрежните градови/ од 837 до 1241 г. се дел од бугарската држава /или Византискиот округ Бугарија", меѓу 1019-1186 г. /под јурисдикцијата на бугарските црковни структури од 864 до 1767 г.
Се сетив за самопризнавањето во некомпетентност /а тоа во случајов означува незнаење/ на македонскиот архиепископ, кога се присетувам за македонските преродбеници" и за влегувањето под присила" на македонскиот народ" во границите на бугарската егзархија - независната бугарска црква, основана со султански ферман во 1870 г.
Во принцип македонската историографија избегнува да се занимава многу - многу со петвековниот период на турското владеење над балканските земји. Тој период е многу непријатен за маќедонските историски тези. Во тој период по Балканот се шетаат разни западноевропски патеписци, дипломати и разузнавачи, кои пишувале разни долги извештаи /некои дури и ги издавале/, во ќои соопштуваат, дека во Битола, Лерин, Костур, Воден, Охрид, Ресен, Скопје, Велес, Штип и т.н. живеат бугари, турци, албанци, грци. Сигурно биле слепи штом не виделе ниту еден македонец. Русите и тие /наводно нивни луѓе/, а Селишчев, некаков Санкт Петербуршки професор, да земе да издаде книга Полог /Тетовско-Гостиварското поле/ и его болгорское население". Тука настануваат и ужасни грешки. Белградското разузнавање испраќа во 1850г. во Серес еден србин, кој се викал Стефан Верковиќ, и го снабдува со многу пари со цел да пронајде срби во тој крај. Тој никаквец не наоѓа срби, и не забележува ниту еден македонец. Открива бугари, ги собира нивните песни и во 1860 г. издава дебела книга со наслов Народне песме македонских бугара". Дејноста не србинот Верковиќ всушност е

-----------------------------------------------------------------------------------

Надгробен надпис на бугарски јазик во Кичевскиот манастир Св. Богородица Пречиста"
-----------------------------------------------------------------------------------

сврзана со еден интересен настан. Учителот Гологанов во бугарското училиште во Неврокоп /денешен Гоце Делчев/ откако забележува дека Верковиќ плаќа со српско злато за народни песни, ги собира колегите и за една зима создава бугарски херојски епос - пет-шест пати поголем од Илијадата" и Одисејата" заедно. Тој започнува од Орфеј /т.е. од Антиката/, ги оп-фаќа походите на прабугарите со Кубрат, Аспарух и Крум и завршува со Крали Марко. Впрочем, каде точно завршува никој не знае, бидејќи откако Верковиќ го издава првиот дел под името Веда Словена" научниот свет после неколку годишна дискусија утврдува, дека епосот е полна измислица и само на некои места се користени мотиви од реални народни песни. Всушност по ослободувањето во 1878 г. кога Гологанов заминува да работи во Софија, признава дека целта на групата учители била да го собере српското злато. Засрамен од ова Верковиќ другиот дел од златото го сокрил.
Малку повеќе внимание од таа безинтересна" ера македонските историчари одделуваат на Карпошовото востание од 1688-1689 г. Се разбира дека тоа е за нив македонско" востание, водено од македонецот" Карпош. По овој повод во Кратово има музеј, целосно посветен на востанието. Таму, секако не пишува ништо за тоа, дека австријските и турските документи соопштуваат, дека Карпош е бугарин од Доспат /а тој град е во Тракија/ од каде што е и неговата дружина со која тргнува на средба со австријските војски кои во една од многуте војни со турците стигнале до Скопје и Куманово.
Меѓутоа, за големите имиња од XIX век, македонската историографија", се буди и е многу активна. Неможе да се остават туку-така талентирани творци како браќа Миладиновци, Рајко Жинзифов, Кирил Пејчиновиќ, Григор Прличев и др. на бугарите.
Нормално, тие се прогласени за македонци, потоа за маке-донски преродбеници. А најдобрите историчари" дури им препишуваат и борба против бугарското влијание во Македонија.
Читателот веројатно ќе се запраша како може восхитените бугарски патриоти, кои пишувале на бугарски јазик и го истакнувале не еднаш своето бугарско национално самосознавање, да бидат претставувани како македонци". Механизмите на фалсификување се следните:

-----------------------------------------------------------------------

Натпис на бугарски Јазик во манастирот под село Велгошча, Охридско

-----------------------------------------------------------------------

Прво - делата им се издаваат не како што е утврдено во науката на оригиналниот јазик, на кој што се напишани со паралелен текст на јазикот на државата, во која се издаваат, а само на измислениот во 1944-1945 г. јазик од Благој Конев /Блаже Конески/. Така низ народот, вклучувајки ги и младите научници, се создава убедување дека тие се напишани на тој, а не на бугарски јазик. Второ - во текстот каде што се споменуваат зборовите бугарин, бугарска, бугарско, бугарски" се пишува македонец" и т.н. Книгата на браќа Миладиновци, издадена во 1861 г. во Загреб со наслов Бугарски народни песни од Македонија", се издава децении со ред со наслов Зборник на македонски народни песни". Зборовите на Димитар Миладинов Аз отивам на верна смърт, но народът нема да умре заедно с мен" се преиначуваат со народот македонски". На истиот начин се фалсификува Јордан Хаџи-Константинов-Џинот, кој пишува ако ме попита некой ли си или си болгарин? Аз полноответвам: болгарин съм... Болгарин прави, верни и благороден човек. Болгарин е любител секое добро. Аз Съм болгарин, плачем за нашите изгубени болгари... и за това должни сме да се жертвуваме за бракята наши пресладки болгари". А како се фалсификуваат зборовите на Рајко Жинзифов во неговата статија Две думи кон читателите", читателот сам се досетува: Люди... земете нашите народни песни и узнаете какви солзи пролива и още пролива България".. Или како што е кажано во надгробното слово при погребувањето на Иван Денкоглу, напишано пак од Рајко Жинзифов: ние българите си загубихме древната книжнина... И ако в наше време ние ја гледаме преродбата на цел наш народ, ако веке загърмело българското слово од Солун до Охрид, од Средец до Видин, од Трново до Варна, то за всичко това сме должни на такива люде".
Каква совест треба да имаш, за да го објавиш за македонски преродбеник Кузман Шапкарев, кој издал во 1868 г. Български буквар" /сега се издава само како Буќвар"/ и каков неранимајко треба да бидеш за да го фалсификуваш следниот текст објавен во букварот:

Питание: Що е най-свету человеку?
Отговор: Народността.
Питание: А по народност що си?
Отговор: По народност cъм българин.
Питание: Защо?
Отговор: Защото съм роден от татко и майка българи и сборувам български.
Питание: Не бидвит ли да си изменит човек верата и на родността?
Отговор: Има такива люде, що си изменяват верата и народността, туку тия чинат най-тежък грех: ТАКВИТЕ ЛЮДЕ СЕ ИМАТ ОТ СВЕТЪТ ЗА ПРЕДАТЕЛИ.

Кузман Шапкарев ги напишал тие зборови за оние малкумина бугари, кои во тоа време се погрчувале. Не знаел милиот дека неговите зборови ќе бидат актуелни и во почетокот на XXI век и дека на него самиот по смртта ќе му ја сменат народноста. Само еден бугарин, роден во Македонија, скопските натрапници не се осудиле да го чепнат /барем досега/ - Паисиј Хилендарски и неговиот фундаментален труд Историја Славјано-Бугарска" напишана во 1762 г. Мистичен ужас ги прогонува фалсификаторите. Духот на бугарскиот титан им ја смрзнува и денес крвта во вените, на секој јаничар: О, НЕРАЗУМНИ ЮРОДЕ, ПОРАДИ ЧТО СЕ СРАМИШ ДА СЕ НАРЕЧЕШ БОЛГАРИН". Во демократски услови /макар и доста ограничени/ во република Македонија е се потешко да се извадат фалсификувани текстови на македонските преродбеници". Има локални бугари кои успеваат во малкуте објективни публикации да кажат дека преродбениците" се всушност бугари, пишуваат на бугарски /и тоа до смрт/ и се радетели на бугарската национална кауза. Од Бугарија исто така во последно време влегува обилна литература поврзана со прашањето. Огромен удар во Македонија по македонските тези нанесе за преродбениците" во 1998 г. Руската академија на науките, која во фундаменталното издание Историја на јужнославјанските литератури" ги вклучи во вториот том сите македонски преродбеници" во разделот Бугарска литература". На очајничкиот крик од Скопје, руските научници ладнокрвно одговорија дека тоа е научната вистина и дека за македонска литература може да се говори од 1944 г. па натаму, па затоа таа ќе биде вклучена соодветно во петти или шести том. Но како одговараат на обвинувањата во фалсификување, денес скопските /по точно белградските/ измеќари. Лажат, нормално - без оглед и без многу напор да измислат нешто достоверно. Браќа Миладиновци напишале бугарски" за песните од Македонија, затоа што биле заплашувани од Бугарската држава и Бугарската Егзархија. Во 1861 г. кога е издадена книгата, не постои ниту бугарска држава, ниту бугарска егзархија, но кој во Скопје да го знае тоа. И може ли да си представите, дека /ако сепак постоеа и вршеа притисок/ светски познатиот научник и висок службеник на католичката служба, хрватскиот архиепископ Јосиф Штросмајер /издавач на книгата/ ќе си плукаше во научната совест /за пари или под притисок како секое српско мекере.
Има и второ тврдење, кое што е многу широко распространето во последно време. Македонските преродбеници" навистина се прокламирале за бугари, признаваат скопските научници", но тие се заблудувале т.е. тие впрочем не знаеле дека се македонци. По остроумно не може да се измисли. Нели ако е така и тие работеле за бугарската кауза, треба да бидат објавени за предавници, а не за преродбеници" на македонскиот народ". Читателот на крајот ке се запраша дали има воопшто чесни научници во Скопје. Има но за да ја соопштат вистината тие требаше да се придржуваат до официјалната линија и да прават разни трикови, за да се досети читателот за што станува збор. Се пишува статија на пример за големиот, неповторливиот, македонски, со големо М преродбениќ" Кирил Пејчиновиќ. И се поставува една слика на насловната страна на неговата книга Огледало". Голема убава илустрација на која што јасно се чита кажаното од Пејчиновиќ, дека ја напишал книгата на народниот бугарски јазик долномизијски говор". На тој езоповски начин се предаваше вистината, но само за повнимателните читатели. Никогаш нема да заборавам како паднав од столот при читањето на една книга, издадена во Скопје во 1987 г. за борбата на македонските" свештеници против притисокот за посрбување преку давањето на српски имиња на новородените. Авторот со право и сосем сериозно пишува: Но македонските свештеници цврсто го бранеа македонскиот национален идентитет со тоа што продолжуваа да ги крштеваат бебињата со родните македонски имиња: Аспарух, Крум, Борис и Фердинанд". Првите три имиња, но нај многу четвртото имаат потресувачко македонско звучење. Не знам за судбината на авторот, но се надевам дека не поминал извесно време во затвор - сепак во УДБА не работеа глупаци. Маките на скопските фалсификатори со титаните на бугарштината во Македонија се ништо во споредба со танталовите напори да се објасни фактот, дека македонскиот народ" со огромен

-----------------------------------------------------------------------

Натпис за изградувањето на црквата Св. Недела" Во Битола, кој што сведочи, дека е направен од бугарите во Битола". Безбожна србоманска рака неуспешно се обидидувала да ги покрие зборовите българи"

-----------------------------------------------------------------------


ентузијазам се вклучува во општобугарската борба за независна бугарска црква. Нешто повеќе - македонските бугари /отец Паисиј Хилендарски/ е автор на идејата, зад која што сите знаат, дека не стои толку намерата бугарите да се одделат од грцизираната Вселенска патријархија, а преку границите на бугарските епархии да се оцртаат етничките граници на бугарскиот народ и во удобна политичка ситуација тие да се претворат во државни граници на возобновената Бугарска држава. Како што всушност и се случува - границите на Егзархијата се државни граници на Сан-Стефанска Бугарија.
Ами сега? Како да се скрие фактот дека, македонците" се во првите редови на /да си признаеме/ лошо маскираното во црковна (смисла) бугарско национално ослободително движење, кое нападно ги оцртувало идните граници на Бугарија под носот на турскиот султан кој задоволно ги набљудуваше грчко-бугарските кавги. Како да си го објасниме фактот, дека Источна Македонија, која е вклучена во Ќустендилската епархија, а исто и Велешката епархија, која што ја опфаќа централна Македонија, се вклучени директно во Егзархијата уште при нејзиното создавање во 1870 година. Во спорните епархии, каде што живееле многу срби и грци, биле проведени избори. Во Охридско и Скопско тие биле спроведени во 1874 г. и придобиени од Бугарската Егзархија со над 90% од гласовите на христијаните. Со истиот резултат се добиени после војните и востанијата во 1875-1878 г. изборите во корист на Бугарската Егзархија и во Битолската, Дебарската, Неврокопската и Струмичката епархии. А тоа веке е и цела Македонија. Лоша работа. Признавам дека ако бев ренегат во корист на Белград не би можел да измислам нешто во корист на македонската теза. Тоа не се еден или два - тоа се стотици печати на градовите и селата во Македонија на кои што пишува Бугарската црковна општина" /Прилеп, Битола, Велес, Охрид и т.н./. Како да ги сокриеш? Тоа се 750 цркви, над кои што стои натпис изградени од бугарите во Битола 1863 г." /црквите С6. Недела" и Св. Богородица"/, изградени од бугарите во Скопје 1864 г." /Св.Димитар" во Скопје/ и т.н. и т.н. Тоа се 650 бугарски училишта, тоа се стотици илјадници луѓе од Македонија кои што учествувале во борбата, многу од нив го загубиле својот живот со бугарско име на устата. Како да го скриеш сето тоа? Неможеш да ги искршиш сите натписи и да ги замениш со фалсификати, како што се направени во Св. Димитар" во Скопје. Документирани се и издадени уште во почетокот на XX век и тоа од странски научници. Чистиот воздух над Скопје, кој што доаѓа по текок на Вардар од белоснежната Шар Планина, изгледа го стимулира фантазирањето на некои луѓе во главниот град на Македонија, затоа без капка сомнеж тие ја прокламираат следната теза по прашањето: Македонците се бореле за своја независна црква и по точно за возобновување на затворената во 1767 г. независна македонска црква со архиепископски центар - Охрид. Кога виделе, дека никој нема да им го дозволи тоа, тие се присоединиле кон битката на најблискиот до нив народ /бугарски/ само за да не се под робство на Грчката патријархија. Во таа голема лага има сепак нешто пријатно и нешто вистинито. Пријатно е признавањето дека бугарите се најблискиот народ на македонците". От тука до следното признавање, дека станува збор за еден ист народ, има само еден мал чекор и некои автори во Македонија веќе го направиле. И покрај тоа што и ден денес некои од нив ги отпуштаат од државната служба за такви прзнанија. А вистина е, дека во почетокот на борбата охриѓани настојувале за возобновување на независната архиепископија во својот град, која што, како што видовме се вика Бугарска автокефална архиепископија", а нејзиниот архиепископ е со титула на цела Бугарија". Одамна е јасно, дека бившите центри на старите бугарски црковни институции /Преслав, Трново, Охрид/ започнале тивка војна помеѓу себе. Водени од типичниот бугарски локален патриотизам кој од нив да стане престолнина на идната бугарска црква. Кога им објасниле дека интересите на целото бугарско дело наметнува да си ги приглушат локалните патриотски интереси и центарот да биде во империјската престолнина Цариград и во Охрид, и во Трново се согласиле, дека така треба да биде. Инаку ако во Македонија имаше петмина луѓе борејки се за независна македонска црква, султанот ќе дозволеше да ја има. Каква поубава можност христијаните во муслиманската империја да се караат на три, наместо на две групи. Империите како што е добро познато ги управуваат потчинетите народи со стриктна пропаганда на принципот раздели и владеј". Со ризик да ги навредиме штипјани, битолчани, прилепчани и велешани /кои исто така не си плукаат сами на себе/, а воедно охриѓани се борат најупорно /во буквалниот смисол на зборот/ против грчките епископи, кои се испратени од вселенската патријархија до доаѓањето на бугарски владика, ги дочекуваат како дедо Господ од населението на Охрид и околните села.


СЕДМА ЛАГА

ВМРО - организација на македонци" за ослободување на македонскиот народ"

Според голем дел од пропангаторите кои живеат на запад од Осогово /срце не ми дава веке да ги наречам историчари" дури и /во 1893 год., во домот на Татарчеви во град Ресен група луѓе со македонско" национално чувство се собрале и формирале тајна револуционерна организација, која требало да ја ослободи Македонија од турска власт и да постигне политичка независност на земјата, нарекувајки ја ВМРО. Точно така, со тие четири букви /запомни го тоа читателу/. Таа организација ке води/ пак според пропангаторите, долга и тешка борба со турската власт и бугарската, србската и грчката пропаганди". Нејзините раководители - сите до еден македонци / Гоце Делчев, Дамјан Груев, Ѓорче Петров, Јане Сандански/, како што се гледа от пишувањето на скопските драскачи/ прво и најмногу ги мразеле бугарите, а потоа турците кои до 1912 год. ја управувале Македонија, а после таа дата србите и грците кои окупирале 90 проценти од нејзината територија. Тоа впрочем се случило преку мировниот договор во Букурешт, од летото на 1913, кога Македонија злобно била разделена меѓу трите Балкански супер сили - Бугарија, Србија, Грција. После таа дата гласовите на скопските научници се разликуваат во однос на историјата за ВМРО. Едни и тоа повеќе од половина сметаат дека ВМРО паднало во рацете на великобугарските" шовинисти Тодор Александров и Иван/Ванчо/ Михајлов и реагирала како оружје на бугарскиот цар, убивала кротки и праведни чиновници кои биле на работа во Македонија. Други пак се склои /затоа што и двајцата се родени во Штип/ и нив да ги објават за македонци т.е за небугари кои се бореле за независна држава Македонија, посочувајќи свечено документи на организацијата во нивно време, каде што навистина има такви програмни цели. Неизвесно е само зошто и во кралска, и во комунистичка Југославија, се до распадот во 1991 г., властите не се гордеат кој знае колку со членовите на таа Македонска" организација. Нејзините членови се безмилосно прогонувани врз основа на закони, кои ја забранувале дејноста на организацијата. Десетици илјади македонци". Меѓу 1913-1915 и 1918-1991 г. беа судени на смрт или долгогодишен затвор. Илјадници убиени без суд и пресуда.


----------------------------------------------------------------------------

Детал од икона на Св. Богородица со младенчето". Таа е украсена со низа од сребрени бугарски монети

----------------------------------------------------------------------------

А и сега спротивставените на ВМРО партии ги нарекуваат нејзините членови бугарски". Зошто ли? Тоа прашање, до колку ми е познато си го задаваат и 90 проценти од членовите на ВМРО-ДПМНЕ, вклучувајќи ги и раководителите од среден калибар. Пропагандата барем во годините, кога Македонија беше во границите на комунистика Југославија и недостатокот на други информации, успеа да убеди премногу луѓе, дека ВМРО е македонска организација, составена од луѓе македонци" и се бори за независноста на Македонија, вклучително и против Бугарија и бугарите. Никогаш нема да збооравам една случка од летото на 1999 г. Тогаш поканив на празнувањето на Петрова нива" /една пољана во планините покрај јужно црноморскиот брег на Бугарија, каде VII ревулуционерен округ на ВМРО донел решение за востание во 1903/ двајцата раководители на ВМРО од голем град во Р. Македонија. И двајцата млади луѓе, чесни, исполнети со најдобри чувства кон Бугарија. Тие беа искрено изненадени, кога го видоа огромниот споменик на Организацијата (толку голем нема ни во Македонија) и прашаа: Што бара тој споменик на ВМРО покрај брегот на Црно Море, кога од тука до Македонија, има најмалку 500 км. Каков е тој, VII револуционерен округ". Да, тие луѓе не ја знаеа вистината за собствената Организација, па што останува за вистината околу цар Самуил или Браќа Миладиновци. Што не знаеја младите луѓе од Македонија. Не ја знаеја основната вистина за ВМРО. А таа е, дека организацијата нема ништо заедничко со измислената нација македонци". Таква етничка категорија дури и во најактивниот период на Организацијата /1893-1934/ сеуште не била измислена. Вистината е дека Организацијата е создадена во 1893 год. како институција на БУГАРИТЕ, кои останале под власта на Османската империја после Берлинскиот конгрес во 1878 год. И таа таква ќе биде во текот на целото свое постоење. Вистината е дека таа ќе се нарече ВМРО многу касно, а во 1894 год. според нејзиниот устав напишан од Гоце Делчев и Ѓорче Петров, таа ќе се вика БУГАРСКИ МАКЕДОНО-ОДРИНСКИ РЕВОЛУЦИОНЕРЕН КОМИТЕТ. Вистината е, дека член 2 од истиот тој устав гласи, дека целта на Организацијата е да се избори за Политичка автономија на Македонија и Одринско преку будење на свеста за самозаштита кај нејзиното БУГАРСКО население" - Тука треба да напоменам, дека Одринско е дел од географската област на Тракија. А според глава 2 член 3 на Организацијата, член може да биде СЕКОЈ БУГАРИН без разликана пол". Тука е местото да објасниме, зошто во уставот, каде што совршено јасно е подцртано дури преку името на организацијата дека таа е на бугарите во Македонија и Тракија, е истакнато барање за политичка независност на нејзината територија. Тој казус присуствува во многу програмни документи, заклучно и дури најмногу по времето, кога Организацијата ќе се управува од великобугарските шовинисти", Тодор Александров и Ванчо Михајлов. Затоа што раководителите на организацијата добро знаат, дека јавно изтакната цел за присоединување кон Бугарија" автоматски значи прекршување на Берлинскиот договор, кој е подпишан од сите Велики сили и ги регулира границите меѓу државите во Југоисточна Европа. Освен тоа, нејзините раководителите знаеле, дека ниту соседните Балкански држави, ниту Великите сили не би дозволиле трикратно зголемување на територијата на Бугарија кое ќе ја претвори не само во регионална а и во голема Европска сила. Затоа тие за своја главна цел го објавуваат создавањето на автономна држава од населението со Бугарски територии на Османската империја /а после 1918 год. на Србија и Грција/ со тајна намера при поволна меѓународна ситуација да ја присоединат кон Бугарија. Тие знаат, дека тоа веќе се случувао во Бугарската историја. Во 1878 г. Берлинскиот Конгрес создаде две Бугарски држави, Кнежество Бугарија, кое ги вклучува територите на Мизија и Софијско и Источна Румелија во територијата на Северна Тракија. Само по седум години тие две бугарски држави се обединуваат во една, и Европа е принудена да го признае актот, откако Бугарската армија ја разгромува Србија која навлегла во пределите на обидинета Бугарија. Активистите на ВМРО сметаат, дека настанот може да се повтори ако од Македонија и Јужна Тракија се формира автономна држава, или барем автономна област. Но, како што пишува големиот современ македонски писател Младен СрбиноВски /Нова Македонија" - 9, 10 и 11 јуни, 1999 год/ тие ја разбираа како држа6а, управувана од доминантното во Организационата територија бугарско население. Под името Бугарско Македонски - Одрински Ревулционерен Комитет. Организацијата постои во 1902 год. Тогаш таа е применувана во ТМОРО /Тајна Македонска Одринска Револуционерна Организација/ и под тоа име се крева Илинденското востание. Нејзината цела територија, од Албанија до Црно Море е разделена на седум ревулуционерни окрузи. Затоа во близината на брегот на Црно Море има споменик на борците на ВМРО од VII Ревулуционерен Округ.
-------------------------------------------------------------------------------

Ктиторски натпис на бугарски јазик од црквата во село Цапари, Битолско, XIX век

-------------------------------------------------------------------------------

Ктиторски натпис на бугарски јазик за изградба на чешма во Дебарскиот манастир Св. Иван Бигор", XIX век

-------------------------------------------------------------------------------

Секој округ има право - согласно со решението донесено Во јануари 1903 год. Во Солун, како да учествува во востанието и само II Битолски и VII Одрински одлучуваат населението да се крене масовно. Останатите решаваат да дејствуваат со чети и атентати. Малку луѓе во Македонија знаат, дека во VII Одрински округ загинуваат точно толку бугари, колку и во Битолски - околу 2500 и уште помалку знаат дека сместениот под носот на престолнината на империјата со нејзините турски парни зони, VII округ се крева масово да им ја олесни состојбата на битолчани. Крвта на тракијските и македонските бугари, пролеана во 1903 г., еден ден Ќе ги обедини нивните наследници,трагично разделени денес од граници и долгоогдишна злокобна пропаганда.
Во 1905 на Рилскиот конгрес Организацијата е преименувана во ВМРО /внатрешна револуционерна организација/. Ужасното О" кое го издава нејзиниот бугарски карактер е повторно во нејзината абриевиатура. Дури во 1919 г. таа се нарекува само ВМРО. Но тоа не значи дека Организацијата станала небугарска. Ќе ви напоменам; дека точно од тогаш таа започнува да се управува од великобугарските шовинисти" Тодор Александров и Иван (Ванчо) Михајлов. Тракијските бугари отпаѓаат од организацијата бидејќи после војните во 1912-1918 г.


-----------------------------------------------------------------------------------

Ктиторски натпис на бугарски јазик за обновувањето на манастирот Св. Димитар" крај Скопје, XIX век

-----------------------------------------------------------------------------------

Дел од териториите им се ослободени и присоединети кон Бугарија /планините: Северна Странџа, Сакар, Родопите/, а друг дел /Источна и Беломорска Тракија остануваат во Турција и Грција каде што бугарското население е целосно убиено или прогонето во 1913 г. и 1918 г. За бугарскиот карактер на ВМРО се потполно јасни и во Турција и во Грција, и во Србија и во цела Европа. Во турските документи, за Илинденското востание, кои се издадени не од Софија, а од Државната архива на Р. Македонија, во неколку тома после 1993 г. Зборот македонец" не е присутен. Турските воени командири и административни службеници во Битолско пишуваат за востанати Бугарски села и градови", за Бугарските востаници", за Бугарските чети", за Бугарските комитети". Зачуваните знамиња на востаничките региони од Охрид, Струга, Кратово и други се со бугарски три бои, со натписи на бугарски јазик, со гордо исправен Бугарски Лав /а не со sвездата на Вергина/ и со навезани стихови на бугарскиот поет-војвода Христо Ботев Тој кој во бој за слобода загинува, тои не умира". Има уште многу докази за бугарскиот карактер на ВМРО но нема да ми стигнат дури илјада страници, за да направам еден површен список. Читателите кои што сами се интересираат ќе ги најдат околу себе - во расказите на повозрасните, во зачуваните семејни документи, секој во Македонија, кој ја прочитал оваа книга може да се замисли над следниве прашања. Зошто, ако ВМРО /под тоа име, ја подразбирам организацијата од периодите со името БМОРК, ТМОРО и ВМОРО/ навистина беше организацијата на един различен од Бугарскиот народ нејзините раководители небугари, а Бугарија една од непријателските држави, тогаш:
Прво - зошто половината од нејзините раководители, нејзините војводи дури не се по потекло од Македонија / Иван Гарванов, Христо Чернопеев, Марко Лерински, Крсто Асенов и т.н. / а од Стара Бугарија.
Второ - зошто раководителите, вклучуваки го и Гоце Делчев, одеднаш се декларирале дека се Бугари.
Трето - зошто сите активни дејци на ВМРО имаат завршено бугарски гимназии, универзитети, воени училишта. Како така ниту еден не се излагал да заврши во Атина или Белград.
Четврто - зошто базите на ВМРО биле во Бугарија? Зо-што тука биле складовите и парите на ВМРО? Зошто во Бугарија се издавале и весниците? Зошто тука се формирале, оттука тргнуваат за Македонија и тука се вракаат четите? Зошто тука резидираше раководството на ВМРО? Зошто бугарските власти не ја контролираа организацијата а тајно и јавно и помагаа. Па нели, ако таа беше непријателска на бугарските намери во Македонија огранизација на небугарските народи, тогаш по тоа би следело да биде забранета и преследена со страшна сила.
Петто - зошто во Бугарија, а не во Србија или Грција емигрирале после секоја афера, бунт, востание и војна илјада македонци"? Зошто во Бугарија никој не ги делеше во свои или туѓи? Зошто никој не им пречеше да учат, да прават бизнис, да навлезат во елитата на земјата и до таква степен, во определени периоди до 70 проценти од елитата на земјата биле луѓе родени во Македонија. Емигранти прво поколение биле во Македонија и премиерот, и министри, и дипломати и виши офицери од армијата /меѓу нив десетици генерали и полковници,професори во елитните образовни центри. Која земја би допуштила представници на туѓа нација да ја командуваат државата, дипломатијата, армијата и образованието. Дали тогаш на некој во главата /вклучувајќи и на емигрантите од Македонија/ не им паѓало на ум, дека Македонците не се ништо друго, освен Бугари.
Шесто - зошто сите документи на ВМРО, преку целото време на постоењето, се на литературен бугарски јазик. Како не се излагаа тие Македонци, барем во еден од десетиците илјади документи, да пропишат на србски јазик или барем на дијалект.
Седмо - зошто голем дел од раководството на ВМРО се офицери од бугарската армија, како началникот на Главниот штаб на Илинденското востание Борис Сарафов. Некој од нив како Венедиков, Протогеров, Бојаџиев достигнуваа до генералски чин и други такви како Ѓорче Петров се офицери од бугарско разузнавање. Може да продолжи со прашањето, но и тие се доволни за единствениот логичен одговор - ВМРО е бугарска организација, која што ги обединува напорите за ослободување на бугарите во Тракија и Македонија до 1919 г., а после таа година само бугарите во Македонија.
Понекогаш македонските пишувачи се спротивставуваат на ВМРО создадениот во Софија во 1895 г. ВМОК /Врховен Македонски Одрински Комитет/, чиј што претседател станува Трајко Китанчев од Ресен. За македонските драскачи, ВМРО е организацијата на Македонија македонскиот" народ, а ВМОК - оружје на великобугарскиот шовинизам, проведувајќи, освојувачка политика на бугарскиот цар во однос на Македонија. Тоа е глупаво и неосновано. ВМОК е составена главно од бугарски офицери, сите до еден по потекло од Македонија, додека, како што видовме, половината раководители на ВМРО се од Стара Бугарија и немаат ништо заедничко по потекло со македонската земја. Вистина е, дека во определен период ВМОК е близок до бугарската владина средина и бугарскиот монарх, но и ВМРО има тесна врска со нив, а од 1912 г. Тодор Александров е изклучително близок пријател со бугарскиот цар Фердинанд и до голема степен е инспиратор на некои решавачки политички акции на монархот, за жал со фатален крај, како вклучувањето на Бугарија во Меѓусојузничката и Првата светска војна. ВМОК е создадена главно врз основа на различните гласини во средините на бугарско - македонската емиграција во Бугарија околу патиштата и етапите на ослободувањето на Македонија и Тракија од Турска власт. Непријтелства кои стигнале за сожалување до братоубијствата, се покренати со заедничко учество во Илинденското востание во 1903 г. во 1906 г. ВМРО /тогаш ВМРО и ВМОК се обединуваат и тоа одново се најдобрите докази, дека членовите и на едната,и другата организација, се Бугари кои се скарани по бугарски стар обичај, кој да ја води дружината, како што пишува во аналогичен случаи бугарскиот поет Христо Ботев. Во последните неколку години, треба да признаеме, во лагата на македонизмот за небугарскиот карактер во ВМРО се појавуваат сериозни дупки. Прво, неколку чесни интелектуалци во самата Македонија, го подцртуваат бугарскиот карактер на организацијата во публикации во медиумите. Второ, неколку зборници се документи на, а и за организацијата, издадени од македонските државни институции, макар и со маглив карактер, недвосмислено покажуваат дека ВМРО е организација на бугарите во Македонија. За членовите на партии, непријатели со објавената за наследник на ВМРО македонска партија ВМРО-ДПМНЕ, исто така нема и капка сомнение и затоа пишуваат со спреј на карпите на зградите за време на изборите ВМРО-ДПМНЕ = БУГАРИ". Куриозното денес е, дека само голем дел од редовите на членството на ВМРО имаат сомнежи по ова прашање. Резултат од скромното молење на раководителите откако дојдоа на власт. И авторот на таа книга ќе биде радосен, ако таа им помогне да стигнат побрзо до вистината.

----------------------------------------------------------------------------------

Ктиторски натпис на бугарски јазик на иќона од манастирот Св. Архангел" крај Прилеп


----------------------------------------------------------------------------------

ОСМА ЛАГА

Крсте Мисирков - Македонец број 1 за XX век"

Во крајот на 1999 г. во секоја земја во светот избираат граѓанин број 1 /најзаслужниот со трудот, човек на нацијата/ за XX век. Бев во Македонија кога беа публикувани резултатите од анкетата за нивната земја. Читав и не верував на очите. За најзаслужен македонец бил објавен не Гоце Делчев, не Јане Сандански, не титаните на мислата Блаже Коневски или Блаже Ристев, а еден човек кој живеел и умрел од природна смрт во Бугарија, и тоа почитуван директор на гимназијата во Габрово - голем индустриски центар во срцето на Бугарија. Навистина, Крсте Мисирков е добро познат на историчарите и големите трудови или делови од нив многукратно издавани и коментирани во Бугарија, но поскоро како илустрации на какви луѓе се на-девала Србија, која го амбицирала македонизмот. Најточна оценка за личноста на К. Мисирков дал современиот македонски писател Живко Аџија - Што сакате од човек, кој на секои две недели ја менувал народността". Всушност од официалните власти на србо - комунистичка Југославија, Крсте Мисирков одамна добил признание. На неговото име е крстен Институтот по Македонски јазик /нејасно е зошто откако јазикот е создаден дури во 1944 г. од Б. Коневски/ многу улици и други објекти. Каква е вистината за К. Мисирков и што направил тој за македонизмот. Роден е во с. Постол, Ениџе Вардарско во 1874 г, Крсте учи во Белград, потоа бега со 34 бугарски студенти во Софија, вознемирени од великосрбскиот притисок да бидат по-србени. Учи после тоа во Полтава и Петербургскиот универзитети, каде што се декларира како силен бугарски патриот. После Петербург започнува да работи во Бугарската Екзархија и станува учител во Битола. До 1903 год. во публичните изјави Мисирков се декларира како бугарски патриот, дури во некои статии се намирисува и и великобугарски шовинизам. Наеднаш /после востанието од 1903 г/ Мисирков, веке дошол во Софија, започнува да ја одрекува бугарската суштина на славјанското население во Македонија да пишува и чита статии и говори за македонската народност" и македонскиот јазик". Во Софија му се смееле - /уште никој не претпоставувал каква опасност се крие во македонизмот/. Во Софија Мисирков ја издал брошурата За Македонцките работи" напишана на некаков диалект, збир од диалектите во Македонија и навреден заминал во Русија, која ги поткрепува сите србски инициативи во Македонија. Таму само Мисирков одново превртел и одново станал запален Бугарски патриот, и стигнал дури до шовинизам. И така до крајот на животот Мисирков бил де македонец", де великобугарски шовинист. Интелект не му недостигал, затоа во својата кариера на учител растел и починал како директор на гимназија во Бугарија Македонцките" му творби никој не ги сватил сериозно и ги сметале за некаков ексцнтричен вид. Разкажуваат дека кон крајот на својот живот Мисирков дал молба за пензија. После неколку дена,на кафе со двајца познати војводи на ВМРО, тој им го соопштил тој факт и тие решиле да се пошегуваат со одвејаниот" интелектуалец. Со најсериозен тон тие кажале, дека министерот на образованието им кажал,дека ќе ја подпише молбата на Мисирков ако последниот ја изеде својата брошура За Македонцките работи" и Крстето истрчало до својата куќа, и земал еден примерок од брошурата, се вратил во кафаната... ја изедил брошурата пред војводите, кои што милостливо му препорачале шише вино за да ја голта хартијата по ред.
Од каде идат чудните пресврти во мислата и однесувањето на Крсте Мисирков - од краен македонизам до великобугарски шовинизам". Едни сметаат, од желба за оригиналност, други сметаат дека во 1903 г. станал платен агент на Србија или Русија или и на двете истовремено. Но во целата таа работа има нешто чудно. Во таа епоха ВМРО ги убиваше безмилосно сите раскриени србски агенти, а Мисирков макар и публично да се изјавил како македонист /тоа значело во онаа епоха србски агенти/, не е допрен со прст. Бугарската држава исто така не се церемонираше со србските агенти и најмалку ги исфрлаше надвор од границата на земјата, а К. Мисирков останува во пријателски односи со многу функционери на ВМРО и на неговата кариера не му пречи бугарската власт, а му дозволува да достигне возможно до највисокиот таван во службата. Сето тоа би било неморално за карактерите и праксата на епохата. Освен под еден услов - К. Мисирков да бил агент не на србското и руското, а на бугарското разузнавање. Агент, назначен да влезе во србските и руските разузнавачки служби - чуден е неговиот пресврт во 1903 г. говорите, статиите, брошурата За Македонцките работи" /требало да му создадат соодвтна легенда на приврзаник на србската кауза/ како што видовме, идеите на македонизмот се рожба на србската политичка


---------------------------------------------------------------------------------

Натпис на бугарски јазик, кој што стоел врз местото на родниот дом на Тодор Александров во населбата Ново Село, Штип

---------------------------------------------------------------------------------

мисла и да го направил соодветен објект за вербување. За жал ниту србското ниту руското разузнавање не се фатило" на играта на бугарското разузнавање. Тие потрошиле по некој лев за Мисирков/ непрофесионално би било да не му обрнат вообшто внимание, но многу длабоко во мрежите не го допуштиле. Затоа по посетата во Русија после 1903 г. Мисирков ненадејно се вратил кон бугарското национално самосознание. Највистински и бугарското разузнавање го запоставило, преценувајки, дека е направена грешка обидувајки да инфилтрира свој агент кај Србите со легендата, дека е приврзаник на нивните идеи. За жал К. Мисирков премногу се декларирал како очаен бугарски патриот во предходните години и тоа не останало незабележано и за србските, и за руските тајни служби. Ете тоа е Крсте Мисирков. Еден неуспешен /не по негова вина/ агент на бугарското разузнавање од почетокот на XX век, е објавен за македонец № 1 на истиот тој век. А набрзо наметнатиот За македонцките работи" труд, предназначен да му осигури по поволно вербување /од срби и руси/ биографии се објавени за библија на македонизмот. Задоволството за мене е барем полно.


ДЕВЕТА ЛАГА

Херојската борба на македноскиот народ против Бугарските" окупатори 1941-1944 г.

Според скопските историчари" во Април 1941 г. Бугарската фашистичка армија ја окупирала во соработка со германските и италјанските фашисти Македонија. А после тоа бугарите и италјанците си ја поделиле Македонија, сотоа што бугарите ја завзеле источна и централна Македонија. Откако во септември 1943 г. Италија го заробила Мусолини и поминала на страната на антифашистичкиот блок, Бугарите ја превзеле цела Македонија. Македонскиот народ ги пречекал со болка и страдање тие збиднувања. Бугарските окупатори биле пречекани непријателски, улиците на македонските градови биле пусти и празни. Откако собрал сили, македонскиот народ масовно се дигнал во борба против окупаторот, кој се занимавал со ограбувањето на Македонија. Под раководството на Југословенската комунистичка партија, македонскиот народ организирал таква смела вооружена борба преку партизанските одреди за национално ослободување, што дури и македонската земја пламнала под нив. Бугарските" окупатори успеале, пред да бидат протерани од Македонија во септември 1944 г., да убијат илјадници луѓе само затоа, што се македонци. Просто така ако некој кажел дека е македонец, бугарите веднаш го убивале. Накрајот во октомвриноември 1944 г. Македонските партизани ја победиле и 200 000 гермаска армија, која усреала да ја окупира Македонија во септември 1944 г. Само посрмежливите автори споменуваат, дека по победата на германската армија покрај нозете на храбрите македонски партизани се плеткале и некакви бугарски воени делови, но тие повеќе пречеле, отколку што помагале на партизаните да ја ослободат Македонија.


Каква е вистината?

На 6-ти април 1941 г. Хитлерска Германија и Италија ја напаѓаат Југославија, која е поразена за десетина дена. Бугарија, макар и сојузник на двете држави кои ја напаѓаат Југославија, не учествува во воените дејства. Македонија е завземена од Германски војски, кои на 19-ти април ја канат Бугарија да ја превземе територијата по линијата Охрид - Брод - Групчин. Територија, која со решение на парламентот станува дел од територијата на бугарската држава. Истовремено со тоа бугарски воени, полицијски и административни власти превземаат необходни дејства за утврдување на бугарската власт во присоединетите кон Бугарија региони.
Окупатори ли се бугарските власти во Македонија? Дури и од гледна точка на македонизмот, НЕ. Затоа што според законите на кралска Југославија, Македонија не постоеше. Ниту како федерална република, ниту како федерален округ, ниту пак како администратвна област. Македонија беше наречена Вардарска Бановина. За кралска Југославија не постоеше ниту македонски народ - жителите словени во Македонија беа или срби или јужни срби, ако треба да бидеме потполно прецизни. Е, за каква окупација станува тогаш збор? Всушност, се согласувам дека може да се говори за окупација, но само ако прифатиме дека македонци и Македонија се еднакви со срби и Србија. Македонистите уште еднаш се издаваат, дека самата идеа за македонизмот е со србска содржина.
Со болка, страдање и непријателство ли беа пречекани бугарските окупаторски" војски? Уште пред нивното влегување во Македонија, власта во поголемите градови и села беше превземана од самоорганизирани од најпочитуваните граѓани во местата /Бугарските акцијски комитети/. Спомените на сеуште живи луѓе, фотографии и за среќа километри сочувана кинолента покажуваат нешто сосема друго. Покажуваат стотици илјади радосни луѓе, кои излегле по тротоарите и улиците, по кои што минуваат бугарските војски. Покажуваат килими од цвеќе, со кои бил послан патот по кој минувале. Покажуваат прегратки, бакнежи и радосен плач на роднини кои се сретнуваат после долги години. И рид постелен со бугарски знамиња. Се заинтересирав од каде ги нашле тие знамиња, бидејќи знаев дека за поседување на бугарско знаме во 1918-1941 г. казната во најдобар случај била долгогодишен затвор. Едни ми кажаа, дека ги криеле во подрумот, други по горите, но најоригинален начин измислиле жителите на едно мало градче во Источна Македонија, каде што си поделиле на секое семејство по три свилени парчиња платно во една боја, на едни бели, на други црвени на трети залени. При претрес србите, се разбира не можеле да пронајдат цели бугарски знамиња. На денот на навлегувањето на бугарската армија, жените се собрале по три, ги соединиле набрзо парчињата платно во знамиња - по едно знаме за секое семејство. Во Охрид и денес се раскажува како виц, како жителите на село Велгошти во 1941 г. не јаделе јаболки, и покрај тоа што селото е овоштарско. Поради недостиг на цвеќиња тие ги искршиле разцветаните јаболкови гранки и со нив послале некоку километри од патот Ресен - Охрид, откаде што дошла бугарската војска. Во Прилеп возрасен човек се фрлил под тркалата на еден тенк, кој за среќа успеал да застане пред да го прегази. - Зашто да живеам повеќе? - рекол стариот човек - ја дочекав бугарската армија. Друго на овој свет одамна веќе не сакам.
Така ли се пречекува окупаторска армија? Колку што ми е познато, тоа прашање веќе си го поставуваат како автори, така и некои македонски медиуми.
Македонскиот народ се дигнал на борба за национално ослободување против бугарските окупатори кои ги убивале македонските херои? На борба се дигнаа комунистите во Македонија, организирани од југословенската комунистичка партија. Усогласено со директивите на комунистичкиот интернационал тие веќе /од 1934 г./ ги пропагираа идеите на македонизмот. Тоа треба дебело да се подцрта. Како прво, тие беа многу малку. Толку малку што бројот на вооружените структури бил далеку помал и не само од тој во Србија, Босна и Хрватска, но дури и од стара Бугарија, каде што комунистите во 1941 г. исто така, започнаа вооружена борба против фашизмот. Пречка за масовноста на комунистичкото партизанско движење во Македонија беше стравот на населението дека во случај на успех областа односво ќе биде вклучена во Југославија. За зал, точно тоа и се случи. Затоа во 1943-1944 г. Тито започна да префла српски партизански формации во Македонија под команда на Темпо, за да има кој да ја превземе власта по очекуваното повлекување на бугарските војски.
Убиваа ли Македонци, бугарските полициски органи во Македонија? Убиваа, но не затоа што беа Македонци, туку затоа што беа комунисти кои се бореа против нив. Исто онака, како што убиваа комунисти и во стара Бугарија. Во стара Бугарија, каде што структурите на Бугарската Комунистичка Партија беа многу посилни од тие во Македонија, бројот на убиените бугарски комунисти процентно беше многу поголем од тие во Македонија. Во стара Бугарија имаше многу случаи на цели изгорени бугарски села, на десетици убиени бугари како и деца само под сомневање дека помагаат на партизаните. Но, да биде јасно, борбата во 1941-1944 г. на територијата на цела Бугарија /чиј дел беше и Македонија/ беше дел од обштата борба меѓу силите на оската /Германија, Јапонија, Италија, Бугарија, Романија, Унгарија/ и силите, предводени од САД, Велика Британија и СССР. Во таа борба комунистите беа на страната на СССР и блокот што е сосема нормално. Прогонуваните и убиваните во Бугарија и областите во Србија и Грција, во кои што имаше бугарски војски, беа комунисти, а не Србите, Грците или Македонците". Со Српските и Грчките приврзници на Хитлер бугарските власти прекрасно се разбираа и дејствуваа во тесна соработка против комунистите.
Тоа беше еден од најтрагичните моменти во бугарската историја. Бугарите убиваа бугари, затоа што беа разделени на фашисти" и комунисти. Ставив фашисти" во наводници, затоа што во бугарскиот фашизам немаше расистичка идеологија. Искрено сожалувам за сите жртви на тие братоубијства. Но тоа не значи, дека треба да се согласиме со фалсификатите на историјата. Ниту еден човек во Македонија не беше убиен
------------------------------------------------------------------------------

Надгробен натпис на србски свештеник во дворот на црквата Св. Спас" во Скопје, убиен во 1905 г. од бугараши"

------------------------------------------------------------------------------

Македонија е посеана со гробови на бугарски војници и офицери, загинати за слободата на своите поробени браќа. Гробови на двајца бугарски офицери од 6-та Бдинска дивизија во дворот на црквата во село Цапари, Битолско

------------------------------------------------------------------------------

заради националната припадност. Дури ни сред србското и албанското малцинство. Се знае дека во Македонија и денес се говори за тврдата рака на Софија спрема албанците во Македонија. Ако тоа беше така, денес во Македонија немаше да има ниту еден Албанец. Вистината е во тоа што бугарските власти покрај комунистите ги прогонуваа и разбојниците, а бидејќи разбојништвото била основна професија на неќои албански родови уште од средниот век, било нормално истите тие да претрпат сериозни човечки загуби. Но по истиот начин постапуваше со албанските разбојници и турската влада до 1912 г. и српската меѓу 1918-1941 г. Ниту една добро организирана држава не би си дозволила да толерира разбојништво. По истиот безмилосен начин беа ликвидирани и бугарските разбојници во Бугарија во 1878-1885 г. и 1918-1925 г.
Другата голема лага на белградските пропангатори е за жестокото ограбување на Македонија од бугарските окупатори". Да не забораваме дека Вардарска Македонија беше дел од Бугарската држава по територија и население околу една петина од целата држава. Таа беше најслабо развиениот дел од Бугарија - српските господари не се труделе многу да ги изградат неопходните патишта, железници, болници и германско - албанските групи во Косово. И познатото Косовско поле, одлично познато на старите бугарски офицери /во октомври - ноември 1915 г. на истото место тие победиле 300 000 српска војска/ тие им нанесоа целосен пораз на германците и албанците, вклучувајќи ги и нивните елитни СС девизии Принц Ојген" и Скендербег".
За партизанските чети во тие огромни дејства просто немаше место. Впрочем при навлегувањето во Косово поле некаква партизанска чета, составена од Срби и придружувајки ја бугарската девизија, изјавила на бугарскиот командант дека тој пак ке ја пробијат одбраната на преминот. Било прашање на престиж - навлегувале во својата татковина и не сакале првиот ослободувач кој стапнал таму да биде бугарски. Уште повеќе, што позицијата на рововите над преминот била бранета од делови на албанската девизија Скендербег" а не од германски.
Добро - рекоа бугарските офицери", говори итро насмеаниот македонски собственик на крајпатната кафеана покрај преминот, кој ми ја раскажа таа историја - седнаа вашите офицери и си порачаа шкембе чорба - беше рано утрината. А Србите си тргнаа. Шестотини души беа. Вечерта се вратија двеста и кажаа измачено на вашите офицери Ајде, вие сте сега, ние не можевме". Вашите офицери тогаш се наредија тука пред кафеаната и половина саат ја гледаа со двогледи позицијата на албанците. После најглавниот рече: Хм, многу е виско, каде ќе се качуваме таму, да почекаме да дојде артилеријата". Таа дојде кон ручек време и започна да пука. Целиот после ручек и цела ноќ. Утрината бугарските офицери повторно изедоа по една шкембе чорба, а главниот и кажа на артилеријата - дека е доста. После повторно го дигнаа двогледот и гледаа половина саат. Се заврте кон офицерите и им рече: Еве, една силна чета од помлади момчиња да се качи горе и да го собере оружјето на албанците. Може да останало нешто здраво"


ДЕСЕТА ЛАГА

За радоста на Македонците од нивното повторно вклучување во Југославија во 1944 г. и 250 000-те македонци" во Бугарија

Македонските историчари тврдат дека повторното присоединување на Македонија кон Југославија во есента 1944 г. од населението се дочекува со неопишлива радост. Со неопишлива радост го дочекуваат настанот србите и србоманите во Македонија. Живи сведоци на епохата тврдат, дека поголемиот дел од населението го дочекува настанот со скриени грижи и страв. И како што ке видиме понатаму, со основа. Всушност многу луѓе не знаат каква ке биде судбината на Македонија и наивно веруваат, дека во согласност со решенијата, донесени на Вториот Илинден" во 1943 г., Македонија ке биде или одделна држава или полноправен федерален субјект на Југословенската федерација. Не се малку и наивниците, кои сметаат, дека таа ќе биде држава на преовладувачкото во земјата бугарско население и дека поимот македонец" е сононим на бугарин", примено од Коминтерната по некакви тактички причини.

-----------------------------------------------------------------------------

Надгробна плоча во дворот на црквата во село Цапари на поручник Петар Хубанов од Плевен, кој што загинал за Македонија во 1917 г.

------------------------------------------------------------------------------

Надгробна плоча во дворот на црквата во с. Цапари на поручник Иван Живов од с. Салаш, Белоградчишко, кој загинал за Македонија

-----------------------------------------------------------------------------

Малку се луѓето, кои знаат и уште помалку, кои што се досетуваат, дека југословенските комунисти ќе ги наметнат со терор и насилство најреакционерните идеи на српската шовинистичка политичка мисла - идеите на Новаковиќ, Белиќ, Цвииќ.
Во декември 1944 г. каква Македонија ќе градат србокомунистите им станува јасно прво на македонските војници". Тоа се неколку илјадници војници и офицери, собрани во Скопје, кои што добиваат наредба да заминат на фронтот по текот на реката Срем во Србија. Избувнува бунт војниците и офицерите го опкружуваат Главниот штаб на национално - ослободи-телната борба со лозинка Не го сакаме Срем, а го сакаме Со лун", Не сакаме нова Југославија! Сакаме слободна и независна Македонија". Исплашениот генерал - гувернатор на Македонија, србинот Светозар Вукмановиќ - Темпо, им изјавува на српските офицери: тоа се Бугари, да се застрелаат". Офицерите со измама се намамени во офицерскиот дом и таму околу седумдесет души се застрелани од Темпо и Михајло Апостолоски, српски јаничар од Штип. Околу 1000 војници се застрелани со картешници, од српски партизани, кога се обидуваат да си ги ослободат затворените офицери. Над 900 души се затворени во Скопската тврдина, каде што многумина се застрелани и умираат од рани, студ, глад и мачење во наредните денови. Останатите се испратени на сремскиот фронт, и околу две-третини од нив, лошо вооружани и обучени, загинуваат во битки со германци, хрвати и унгарци за Нова Југославија". Паралелно со расправата со македонската војска српските комунисти и нивните јаничари во Македонија организираат крвави убијства во градовите и селата на Македонија на сите познати бугари. Наскоро беше изјаснето злоделото во Велес, каде што само во една ноќ беа убиени 53 души - цветот на градската интелегенција. Затворени само затоа што се Бугари /ако имаа некаква вина сигурно ќе се повлечеа со бугарската војска на 9-ти септември 1944 г. во Стара Бугарија/ однесени со камион до еден голем рид покрај Велес и садистички убиени еден по еден. Колку се убиени во тој период без суд и пресуда. Македонски извори сочат разни цифри - од 4500 до 20 000 и уште околу 120 илјади фрлени во затвор и логори. Премногу, за да се тврди, дека едномилионското население на Македонија ја прифатило со радост веста за вклучувањето на територијата во Нова Југославија". Но несогласни сепак имаше и после 1944 г. и згора на се не ги нарушуваа законите. Само изјавуваа дека се бугари и се мачеа да се самоорганизираат возобновувајќи стари бугарски - организации како ВМРО или формирајќи нови. Како да ги нападнат? За целта беше измислена една уникатна во светската правна практика, норма Законот за македонската чест". Според тој закон секој, роден во Македонија и објавен за бугарин, автоматски паѓал под ударите на тој закон, бил објавен за предавник на својот народ". Се случило нешто чудно - во Македонија право за национално определување имаат сите останати, срби, албанци, власи, дури и циганите. Но бугарите не. Затоа на пописите Југославија гордо истакнуваше дека во Македонија живеат 1200-1500 бугари и нагласуваше дека тоа се бугари од Стара Бугарија кои склучиле брак со македонци. За Бугари не смеат да се декларираат дури ни оние 20-30 илјади Бугари од источна Србија /од околината на Босилеград - Пирот - Цариброд, официјално објавен во комунистичка Југославија за бугарско малцинство/ кои се преселија во македонските села на местото на раселените во 50-те и 60-те години турци. Тие стравуваат да се објават дека се Бугари и денес. Тажно е да се гледа на изборните митинзи во современа Македонија, како групите им се движат со транспаренти Граѓани на Македонија од Босилеград го подкрепуваат Борис" /или Тито/.
Многу се процесите во Македонија меѓу 1945-1991 г. во кои беа осудени, во согласност со законот за македонска чест" и по другите закони, илјадници Бугари. Нема да споменуваме имиња, тие се познати на македонската јавност. Освен тоа многу луѓе се сеуште живи и не би сакал да им предизвикувам нови непријатности. А и македонските медиуми веќе периодично соопштуваат за некои од нив. Не можеме да ги скокнеме процесите против докторот по филозофија Д. Ѓузелев од Дојран, д-р Асен Татарчев од Ресен, инж. Д. Чкатров од Прилеп, инж. Спиро Китинчев од Скопје, д-р Робев од Битола, адвокатот Илија Коцарев од Охрид... многу од нив беа осудени од властите на кралска Југославија на долгогодишен затвор.
---------------------------------------------------------------------------------------

Бугарскиот крст за храброст врз надгробната плоча на безимен херој од 9-та
Плевенска девизија, која што победила кај Дојран во Првата светска војна,
4 англиски, 2 грчки, 1 француска дивизија во битките во септември во 1918 г.

---------------------------------------------------------------------------------------

Бугарската армија влегува во Скопје, април 1941 г.

---------------------------------------------------------------------------------------

Како може еден ист човек да биде сметан за непријател и од кралска и од нова комунистичка Југославија која демек ги отфрлила нејзините вредности. Кое е заедничкото? Единствено фактот, дека кремот на интелегенцијата на Македонија се сметаше за бугарски. Комуниситчка Југославија беше далеку пожестока - ако во кралска Југославија Ѓузелев и Чкатров беа судени само на 15-20 години затвор, сега беа осудени на смрт и застрелани.
Што се однесува до 250 000 македонци" во Пиринска Македонија кои се појавиле на пописот 1946 г., а на следните изчезнале, граѓаните и на Македонија, и на Бугарија треба да ја знаат следнава вистина. Тој попис беше извршен под притисок на тандемот Сталин-Тито /тогаш двајцата тирани не беа скарани/ на бугарската влада на БКП не само да направи графа македоци", но и да го принуди населението на Благоевградската околина да се попише како Македонци". Тоа што случи е безпрецендентен случај во историјата на човештвото. Една суверена /но тогаш само на хартија/ држава со терор и насилство принуди голем дел од населението на земјата да се зпаишат кон една штотуку измислена нација.

------------------------------------------------------------

Скопјани го пречекуваат цар Борис III, 1942 г.

------------------------------------------------------------

И сосем нормално, откако тој притисок изчезна луѓето се вратија кон својата бугарска народност, на која припаѓаа 13 века. Да се бараат Македонци во Пиринска Македонија, во зона која што не го преживеа процесот на создавање на македонска нација е повеѓе од смешно. Е, има неколку стотици потомци на власи, кои се преселиле од Егејска Македонија во Бугарија, се објавиле неодамна за македонци" и си се обединиле во ОМО Илинден". За жал тие ќе бидат такви додека Белград, а во последно време и Атина им плаќаат да бидат македонци". Ете впрочем прекрасен пример за тоа како една националност може да се претвори во професија.

ПОГОВОР

Си претставувам уште отсега каков скандал ќе дигнат некои медиуми и некои лица од современата интелектуална и политичка елита во Р. Македонија, а можеби и скромно платени, правозаштитници во Бугарија. Затоа би било добро да ги прдупредам - нека се замислат не врз прашањата од типот, зошто ја напишал, кој е тој што ја напишал и колку и кој му платил, дали е тоа политика на владата или на опозицијата во Бугарија. А да се запрашат за едно единствено прашање. ВИСТИНА ЛИ Е НАПИШАНОТО, и ако е вистина, што следува од сево ова.
За да ги разбијам сите сомневања, јас изјавувам дека во овој момент има македонска нација т.е. еден значаен дел од населението на Р. Македонија денеска верува или е принудено да се придржува кон околината, дека припаѓа на нација, различна од бугарската. Како историчар за мене е многу инте-ресно да ги набљудувам историските процеси, што ќе се случат и да видам како преку терор, и информацијско затемнување на вистината и целосно насочена пропаганда на збир од лаги, може да создаде нација.
Случајот со македонската впрочем не е единствен. По сличен начин и по исто време се создаде молдавската нација, макар што таму не се најде ниту еден Благој Конев /Блаже Коневски/ да го направи молдавскиот јазик и Жалната нација и денес си пишува на романски јазик. Дури и во наши денови со избезуменост гледаме како од србите - муслимани се изградува босанска нација - србските национални фокуси овој пат ја ударија самата српска нација.
Се разбира, засега останува отворено прашањето доколку создадените по таков начин нови нации ќе останат трајни категории, кога ќе исчезнат условите во кои што се создадени т.е. кога ќе исчезне самото информацијско затемнување односно историјата на новите нации, а и грубиот терор и пропагандата. Паѓам во искушување да прогнозирам, дека најмалку македонската нација ќе претрпи сериозно намалување во демографско - географски однос, кога значајните толпи народ од неа ќе се вратат кон бугарската народност. А тој дел кој што ќе остане, ќе треба да признае /најмногу за себе/, дека историјата започнува во 1944 година.


-------------------------------------------------------------------------

Дочекување на офицер од окупаторската армија", април 1941 г. На многу луѓе во Македонија им е јасно чија организација е ВМРО

-------------------------------------------------------------------------

Ако и се допаѓа развојот напред со оваа историја - нејзина работа. Всушност сето тоа се случува, макар и со бавно темпо и неголеми размери. Бавната ерозија на создаваните во 1944 г. нациј се должи на фактот, дека информацијското затемнување, теророт и лажливата пропаганда сеуште постојат, макар и во помеки форми, а другото мислење се допушта во ограничени размери. Но со развојот на демократијата на Република Македонија и особено ако и Бугарија и Македонија станат членки на Европската Заедница, во блиска иднина работите ќе се забрзат, строгите норми на Европа по однос на човековите права и најмногу по однос слободата на националното самоопределување ќе го ликвидираат стравот од загуба на работата или дискриминацијското третирање во Македонија ако некој каже, дека е бугарин. Тој достоен за сожалување, во почетокот на 21 век страв, кој што зи принудува многу мои пријатели во Македонија во јавноста да изјавуваат дека се Македонци, а на маса во меана и на само со мене да ми кажуваат, дека се Бугари. А за оние, кои што не ја знаат вистината за минатото на македонската земја ја напишав оваа книга.

[Back to Main Page]