The 10 Lies of the Macedonism.10-те Лаги на Македонизмот.

ШЕСТА ЛАГА

За „македонските преродбеници" и за „Бугарската егзархија" - која го завладеала „манедонскиот" народ

Во јуни 2000 г. Стефан - архиепископот на непризнатата од ниту една православна патријархија, Македонска црква изјави во интервју на радио во Македонија /по повод на една средба на бугарсќиот претседател при посета во Албанија со албансќи бугари/ дека Во Албанија нема бугари, а македонци, а исто дека Албанија или региони од неа никогаш не биле дел од бугарската држава и црква. Навистина архиепископот искрено призна, дека не е многу компетентен по тоа прашање. Архиепископот Стефан навистина е некомпетентен и тоа не по едно, туку по две прашања. Прво - во наше време за својата национална припадност секој решава сам за себе. Ако неколку стотици души Во Тирана, кои се сметаат за бугари, отишле на средба со бугарскиот претседател тоа значи дека навистина се бугари и никакви архиепископи, претседатели или премиери неможат да решаваат за нив какви се. Но второто незнаење е недопустливо за еден архиепископ со епархија, која се граничи со Албанија. Тој би требало да ја знае нејзината историја, која може да ја прочита во секој историски труд по црковна и граѓанска историја на регионот, која не е напишана во Скопје, а во Париз, Лондон, Виена, Рим, Москва или Санкт Петербург. И таму ќе прочиташе, дека речиси цела Албанија /без крајбрежните градови/ од 837 до 1241 г. се дел од бугарската држава /или Византискиот округ „Бугарија", меѓу 1019-1186 г. /под јурисдикцијата на бугарските црковни структури од 864 до 1767 г.
Се сетив за самопризнавањето во некомпетентност /а тоа во случајов означува незнаење/ на македонскиот архиепископ, кога се присетувам за „македонските преродбеници" и за влегувањето „под присила" на „македонскиот народ" во границите на бугарската егзархија - независната бугарска црква, основана со султански ферман во 1870 г.
Во принцип македонската историографија избегнува да се занимава многу - многу со петвековниот период на турското владеење над балканските земји. Тој период е многу непријатен за маќедонските историски тези. Во тој период по Балканот се шетаат разни западноевропски патеписци, дипломати и разузнавачи, кои пишувале разни долги извештаи /некои дури и ги издавале/, во ќои соопштуваат, дека во Битола, Лерин, Костур, Воден, Охрид, Ресен, Скопје, Велес, Штип и т.н. живеат бугари, турци, албанци, грци. Сигурно биле слепи штом не виделе ниту еден македонец. Русите и тие /наводно нивни луѓе/, а Селишчев, некаков Санкт Петербуршки професор, да земе да издаде книга „Полог /Тетовско-Гостиварското поле/ и его болгорское население". Тука настануваат и ужасни грешки. Белградското разузнавање испраќа во 1850г. во Серес еден србин, кој се викал Стефан Верковиќ, и го снабдува со многу пари со цел да пронајде срби во тој крај. Тој никаквец не наоѓа срби, и не забележува ниту еден македонец. Открива бугари, ги собира нивните песни и во 1860 г. издава дебела книга со наслов „Народне песме македонских бугара". Дејноста не србинот Верковиќ всушност е

-----------------------------------------------------------------------------------

Надгробен надпис на бугарски јазик во Кичевскиот манастир „Св. Богородица Пречиста"
-----------------------------------------------------------------------------------

сврзана со еден интересен настан. Учителот Гологанов во бугарското училиште во Неврокоп /денешен Гоце Делчев/ откако забележува дека Верковиќ плаќа со српско злато за народни песни, ги собира колегите и за една зима создава бугарски херојски епос - пет-шест пати поголем од „Илијадата" и „Одисејата" заедно. Тој започнува од Орфеј /т.е. од Антиката/, ги оп-фаќа походите на прабугарите со Кубрат, Аспарух и Крум и завршува со Крали Марко. Впрочем, каде точно завршува никој не знае, бидејќи откако Верковиќ го издава првиот дел под името „Веда Словена" научниот свет после неколку годишна дискусија утврдува, дека епосот е полна измислица и само на некои места се користени мотиви од реални народни песни. Всушност по ослободувањето во 1878 г. кога Гологанов заминува да работи во Софија, признава дека целта на групата учители била да го собере српското злато. Засрамен од ова Верковиќ другиот дел од златото го сокрил.
Малку повеќе внимание од таа „безинтересна" ера македонските историчари одделуваат на Карпошовото востание од 1688-1689 г. Се разбира дека тоа е за нив „македонско" востание, водено од „македонецот" Карпош. По овој повод во Кратово има музеј, целосно посветен на востанието. Таму, секако не пишува ништо за тоа, дека австријските и турските документи соопштуваат, дека Карпош е бугарин од Доспат /а тој град е во Тракија/ од каде што е и неговата дружина со која тргнува на средба со австријските војски кои во една од многуте војни со турците стигнале до Скопје и Куманово.
Меѓутоа, за големите имиња од XIX век, македонската „историографија", се буди и е многу активна. Неможе да се остават туку-така талентирани творци како браќа Миладиновци, Рајко Жинзифов, Кирил Пејчиновиќ, Григор Прличев и др. на бугарите.
Нормално, тие се прогласени за македонци, потоа за маке-донски преродбеници. А „најдобрите историчари" дури им препишуваат и борба против бугарското влијание во Македонија.
Читателот веројатно ќе се запраша како може восхитените бугарски патриоти, кои пишувале на бугарски јазик и го истакнувале не еднаш своето бугарско национално самосознавање, да бидат претставувани како „македонци". Механизмите на фалсификување се следните:

-----------------------------------------------------------------------

Натпис на бугарски Јазик во манастирот под село Велгошча, Охридско

-----------------------------------------------------------------------

Прво - делата им се издаваат не како што е утврдено во науката на оригиналниот јазик, на кој што се напишани со паралелен текст на јазикот на државата, во која се издаваат, а само на измислениот во 1944-1945 г. јазик од Благој Конев /Блаже Конески/. Така низ народот, вклучувајки ги и младите научници, се создава убедување дека тие се напишани на тој, а не на бугарски јазик. Второ - во текстот каде што се споменуваат зборовите „бугарин, бугарска, бугарско, бугарски" се пишува „македонец" и т.н. Книгата на браќа Миладиновци, издадена во 1861 г. во Загреб со наслов „Бугарски народни песни од Македонија", се издава децении со ред со наслов „Зборник на македонски народни песни". Зборовите на Димитар Миладинов „Аз отивам на верна смърт, но народът нема да умре заедно с мен" се преиначуваат со „народот македонски". На истиот начин се фалсификува Јордан Хаџи-Константинов-Џинот, кој пишува „ако ме попита некой ли си или си болгарин? Аз полноответвам: болгарин съм... Болгарин прави, верни и благороден човек. Болгарин е любител секое добро. Аз Съм болгарин, плачем за нашите изгубени болгари... и за това должни сме да се жертвуваме за бракята наши пресладки болгари". А како се фалсификуваат зборовите на Рајко Жинзифов во неговата статија „Две думи кон читателите", читателот сам се досетува: „Люди... земете нашите народни песни и узнаете какви солзи пролива и още пролива България".. Или како што е кажано во надгробното слово при погребувањето на Иван Денкоглу, напишано пак од Рајко Жинзифов: „ние българите си загубихме древната книжнина... И ако в наше време ние ја гледаме преродбата на цел наш народ, ако веке загърмело българското слово од Солун до Охрид, од Средец до Видин, од Трново до Варна, то за всичко това сме должни на такива люде".
Каква совест треба да имаш, за да го објавиш за македонски преродбеник Кузман Шапкарев, кој издал во 1868 г. „Български буквар" /сега се издава само како „Буќвар"/ и каков неранимајко треба да бидеш за да го фалсификуваш следниот текст објавен во букварот:

Питание: Що е най-свету человеку?
Отговор: Народността.
Питание: А по народност що си?
Отговор: По народност cъм българин.
Питание: Защо?
Отговор: Защото съм роден от татко и майка българи и сборувам български.
Питание: Не бидвит ли да си изменит човек верата и на родността?
Отговор: Има такива люде, що си изменяват верата и народността, туку тия чинат най-тежък грех: ТАКВИТЕ ЛЮДЕ СЕ ИМАТ ОТ СВЕТЪТ ЗА ПРЕДАТЕЛИ.

Кузман Шапкарев ги напишал тие зборови за оние малкумина бугари, кои во тоа време се погрчувале. Не знаел милиот дека неговите зборови ќе бидат актуелни и во почетокот на XXI век и дека на него самиот по смртта ќе му ја сменат народноста. Само еден бугарин, роден во Македонија, скопските натрапници не се осудиле да го чепнат /барем досега/ - Паисиј Хилендарски и неговиот фундаментален труд „Историја Славјано-Бугарска" напишана во 1762 г. Мистичен ужас ги прогонува фалсификаторите. Духот на бугарскиот титан им ја смрзнува и денес крвта во вените, на секој јаничар: „О, НЕРАЗУМНИ ЮРОДЕ, ПОРАДИ ЧТО СЕ СРАМИШ ДА СЕ НАРЕЧЕШ БОЛГАРИН". Во демократски услови /макар и доста ограничени/ во република Македонија е се потешко да се извадат фалсификувани текстови на „македонските преродбеници". Има локални бугари кои успеваат во малкуте објективни публикации да кажат дека „преродбениците" се всушност бугари, пишуваат на бугарски /и тоа до смрт/ и се радетели на бугарската национална кауза. Од Бугарија исто така во последно време влегува обилна литература поврзана со прашањето. Огромен удар во Македонија по македонските тези нанесе за „преродбениците" во 1998 г. Руската академија на науките, која во фундаменталното издание „Историја на јужнославјанските литератури" ги вклучи во вториот том сите „македонски преродбеници" во разделот „Бугарска литература". На очајничкиот крик од Скопје, руските научници ладнокрвно одговорија дека тоа е научната вистина и дека за македонска литература може да се говори од 1944 г. па натаму, па затоа таа ќе биде вклучена соодветно во петти или шести том. Но како одговараат на обвинувањата во фалсификување, денес скопските /по точно белградските/ измеќари. Лажат, нормално - без оглед и без многу напор да измислат нешто достоверно. Браќа Миладиновци напишале „бугарски" за песните од Македонија, затоа што биле заплашувани од Бугарската држава и Бугарската Егзархија. Во 1861 г. кога е издадена книгата, не постои ниту бугарска држава, ниту бугарска егзархија, но кој во Скопје да го знае тоа. И може ли да си представите, дека /ако сепак постоеа и вршеа притисок/ светски познатиот научник и висок службеник на католичката служба, хрватскиот архиепископ Јосиф Штросмајер /издавач на книгата/ ќе си плукаше во научната совест /за пари или под притисок како секое српско мекере.
Има и второ тврдење, кое што е многу широко распространето во последно време. „Македонските преродбеници" навистина се прокламирале за бугари, признаваат скопските „научници", но тие се заблудувале т.е. тие впрочем не знаеле дека се македонци. По остроумно не може да се измисли. Нели ако е така и тие работеле за бугарската кауза, треба да бидат објавени за предавници, а не за „преродбеници" на „македонскиот народ". Читателот на крајот ке се запраша дали има воопшто чесни научници во Скопје. Има но за да ја соопштат вистината тие требаше да се придржуваат до официјалната линија и да прават разни трикови, за да се досети читателот за што станува збор. Се пишува статија на пример за големиот, неповторливиот, македонски, со големо М „преродбениќ" Кирил Пејчиновиќ. И се поставува една слика на насловната страна на неговата книга „Огледало". Голема убава илустрација на која што јасно се чита кажаното од Пејчиновиќ, дека ја напишал книгата на народниот бугарски јазик „долномизијски говор". На тој езоповски начин се предаваше вистината, но само за повнимателните читатели. Никогаш нема да заборавам како паднав од столот при читањето на една книга, издадена во Скопје во 1987 г. за борбата на „македонските" свештеници против притисокот за посрбување преку давањето на српски имиња на новородените. Авторот со право и сосем сериозно пишува: „Но македонските свештеници цврсто го бранеа македонскиот национален идентитет со тоа што продолжуваа да ги крштеваат бебињата со родните македонски имиња: Аспарух, Крум, Борис и Фердинанд". Првите три имиња, но нај многу четвртото имаат потресувачко македонско звучење. Не знам за судбината на авторот, но се надевам дека не поминал извесно време во затвор - сепак во УДБА не работеа глупаци. Маките на скопските фалсификатори со титаните на бугарштината во Македонија се ништо во споредба со танталовите напори да се објасни фактот, дека „македонскиот народ" со огромен

-----------------------------------------------------------------------

Натпис за изградувањето на црквата „Св. Недела" Во Битола, кој што сведочи, дека е направен од „бугарите во Битола". Безбожна србоманска рака неуспешно се обидидувала да ги покрие зборовите „българи"

-----------------------------------------------------------------------

ентузијазам се вклучува во општобугарската борба за независна бугарска црква. Нешто повеќе - македонските бугари /отец Паисиј Хилендарски/ е автор на идејата, зад која што сите знаат, дека не стои толку намерата бугарите да се одделат од грцизираната Вселенска патријархија, а преку границите на бугарските епархии да се оцртаат етничките граници на бугарскиот народ и во удобна политичка ситуација тие да се претворат во државни граници на возобновената Бугарска држава. Како што всушност и се случува - границите на Егзархијата се државни граници на Сан-Стефанска Бугарија.
Ами сега? Како да се скрие фактот „дека, македонците" се во првите редови на /да си признаеме/ лошо маскираното во црковна (смисла) бугарско национално ослободително движење, кое нападно ги оцртувало идните граници на Бугарија под носот на турскиот султан кој задоволно ги набљудуваше грчко-бугарските кавги. Како да си го објасниме фактот, дека Источна Македонија, која е вклучена во Ќустендилската епархија, а исто и Велешката епархија, која што ја опфаќа централна Македонија, се вклучени директно во Егзархијата уште при нејзиното создавање во 1870 година. Во спорните епархии, каде што живееле многу срби и грци, биле проведени избори. Во Охридско и Скопско тие биле спроведени во 1874 г. и придобиени од Бугарската Егзархија со над 90% од гласовите на христијаните. Со истиот резултат се добиени после војните и востанијата во 1875-1878 г. изборите во корист на Бугарската Егзархија и во Битолската, Дебарската, Неврокопската и Струмичката епархии. А тоа веке е и цела Македонија. Лоша работа. Признавам дека ако бев ренегат во корист на Белград не би можел да измислам нешто во корист на македонската теза. Тоа не се еден или два - тоа се стотици печати на градовите и селата во Македонија на кои што пишува „Бугарската црковна општина" /Прилеп, Битола, Велес, Охрид и т.н./. Како да ги сокриеш? Тоа се 750 цркви, над кои што стои натпис „изградени од бугарите во Битола 1863 г." /црквите „С6. Недела" и „Св. Богородица"/, „изградени од бугарите во Скопје 1864 г." /„Св.Димитар" во Скопје/ и т.н. и т.н. Тоа се 650 бугарски училишта, тоа се стотици илјадници луѓе од Македонија кои што учествувале во борбата, многу од нив го загубиле својот живот со бугарско име на устата. Како да го скриеш сето тоа? Неможеш да ги искршиш сите натписи и да ги замениш со фалсификати, како што се направени во „Св. Димитар" во Скопје. Документирани се и издадени уште во почетокот на XX век и тоа од странски научници. Чистиот воздух над Скопје, кој што доаѓа по текок на Вардар од белоснежната Шар Планина, изгледа го стимулира фантазирањето на некои луѓе во главниот град на Македонија, затоа без капка сомнеж тие ја прокламираат следната теза по прашањето: Македонците се бореле за своја независна црква и по точно за возобновување на затворената во 1767 г. независна македонска црква со архиепископски центар - Охрид. Кога виделе, дека никој нема да им го дозволи тоа, тие се присоединиле кон битката на најблискиот до нив народ /бугарски/ само за да не се под робство на Грчката патријархија. Во таа голема лага има сепак нешто пријатно и нешто вистинито. Пријатно е признавањето дека бугарите се најблискиот народ на „македонците". От тука до следното признавање, дека станува збор за еден ист народ, има само еден мал чекор и некои автори во Македонија веќе го направиле. И покрај тоа што и ден денес некои од нив ги отпуштаат од државната служба за такви прзнанија. А вистина е, дека во почетокот на борбата охриѓани настојувале за возобновување на независната архиепископија во својот град, која што, како што видовме се вика „Бугарска автокефална архиепископија", а нејзиниот архиепископ е со титула „на цела Бугарија". Одамна е јасно, дека бившите центри на старите бугарски црковни институции /Преслав, Трново, Охрид/ започнале тивка војна помеѓу себе. Водени од типичниот бугарски локален патриотизам кој од нив да стане престолнина на идната бугарска црква. Кога им објасниле дека интересите на целото бугарско дело наметнува да си ги приглушат локалните патриотски интереси и центарот да биде во империјската престолнина Цариград и во Охрид, и во Трново се согласиле, дека така треба да биде. Инаку ако во Македонија имаше петмина луѓе борејки се за независна македонска црква, султанот ќе дозволеше да ја има. Каква поубава можност христијаните во муслиманската империја да се караат на три, наместо на две групи. Империите како што е добро познато ги управуваат потчинетите народи со стриктна пропаганда на принципот „раздели и владеј". Со ризик да ги навредиме штипјани, битолчани, прилепчани и велешани /кои исто така не си плукаат сами на себе/, а воедно охриѓани се борат најупорно /во буквалниот смисол на зборот/ против грчките епископи, кои се испратени од вселенската патријархија до доаѓањето на бугарски владика, ги дочекуваат како дедо Господ од населението на Охрид и околните села.

СЕДМА ЛАГА

ВМРО - организација на „македонци" за ослободување на „македонскиот народ"

Според голем дел од пропангаторите кои живеат на запад од Осогово /срце не ми дава веке да ги наречам „историчари" дури и /во 1893 год., во домот на Татарчеви во град Ресен група луѓе со „македонско" национално чувство се собрале и формирале тајна револуционерна организација, која требало да ја ослободи Македонија од турска власт и да постигне политичка независност на земјата, нарекувајки ја ВМРО. Точно така, со тие четири букви /запомни го тоа читателу/. Таа организација ке води/ пак според пропангаторите, долга и тешка борба со турската власт и бугарската, србската и грчката „пропаганди". Нејзините раководители - сите до еден македонци / Гоце Делчев, Дамјан Груев, Ѓорче Петров, Јане Сандански/, како што се гледа от пишувањето на скопските драскачи/ прво и најмногу ги мразеле бугарите, а потоа турците кои до 1912 год. ја управувале Македонија, а после таа дата србите и грците кои окупирале 90 проценти од нејзината територија. Тоа впрочем се случило преку мировниот договор во Букурешт, од летото на 1913, кога Македонија злобно била разделена меѓу трите Балкански супер сили - Бугарија, Србија, Грција. После таа дата гласовите на скопските научници се разликуваат во однос на историјата за ВМРО. Едни и тоа повеќе од половина сметаат дека ВМРО паднало во рацете на „великобугарските" шовинисти Тодор Александров и Иван/Ванчо/ Михајлов и реагирала како оружје на бугарскиот цар, убивала кротки и праведни чиновници кои биле на работа во Македонија. Други пак се склои /затоа што и двајцата се родени во Штип/ и нив да ги објават за македонци т.е за небугари кои се бореле за независна држава Македонија, посочувајќи свечено документи на организацијата во нивно време, каде што навистина има такви програмни цели. Неизвесно е само зошто и во кралска, и во комунистичка Југославија, се до распадот во 1991 г., властите не се гордеат кој знае колку со членовите на таа „Македонска" организација. Нејзините членови се безмилосно прогонувани врз основа на закони, кои ја забранувале дејноста на организацијата. Десетици илјади „македонци". Меѓу 1913-1915 и 1918-1991 г. беа судени на смрт или долгогодишен затвор. Илјадници убиени без суд и пресуда.

----------------------------------------------------------------------------

Детал од икона на „Св. Богородица со младенчето". Таа е украсена со низа од сребрени бугарски монети

----------------------------------------------------------------------------

А и сега спротивставените на ВМРО партии ги нарекуваат нејзините членови „бугарски". Зошто ли? Тоа прашање, до колку ми е познато си го задаваат и 90 проценти од членовите на ВМРО-ДПМНЕ, вклучувајќи ги и раководителите од среден калибар. Пропагандата барем во годините, кога Македонија беше во границите на комунистика Југославија и недостатокот на други информации, успеа да убеди премногу луѓе, дека ВМРО е македонска организација, составена од луѓе „македонци" и се бори за независноста на Македонија, вклучително и против Бугарија и бугарите. Никогаш нема да збооравам една случка од летото на 1999 г. Тогаш поканив на празнувањето на „Петрова нива" /една пољана во планините покрај јужно црноморскиот брег на Бугарија, каде VII ревулуционерен округ на ВМРО донел решение за востание во 1903/ двајцата раководители на ВМРО од голем град во Р. Македонија. И двајцата млади луѓе, чесни, исполнети со најдобри чувства кон Бугарија. Тие беа искрено изненадени, кога го видоа огромниот споменик на Организацијата (толку голем нема ни во Македонија) и прашаа: Што бара тој споменик на ВМРО покрај брегот на Црно Море, кога од тука до Македонија, има најмалку 500 км. Каков е тој, VII револуционерен округ". Да, тие луѓе не ја знаеа вистината за собствената Организација, па што останува за вистината околу цар Самуил или Браќа Миладиновци. Што не знаеја младите луѓе од Македонија. Не ја знаеја основната вистина за ВМРО. А таа е, дека организацијата нема ништо заедничко со измислената нација „македонци". Таква етничка категорија дури и во најактивниот период на Организацијата /1893-1934/ сеуште не била измислена. Вистината е дека Организацијата е создадена во 1893 год. како институција на БУГАРИТЕ, кои останале под власта на Османската империја после Берлинскиот конгрес во 1878 год. И таа таква ќе биде во текот на целото свое постоење. Вистината е дека таа ќе се нарече ВМРО многу касно, а во 1894 год. според нејзиниот устав напишан од Гоце Делчев и Ѓорче Петров, таа ќе се вика БУГАРСКИ МАКЕДОНО-ОДРИНСКИ РЕВОЛУЦИОНЕРЕН КОМИТЕТ. Вистината е, дека чл