The Article written in "Utrinski Vesnik" in Makedonija About great Macedonian Patriot Dr. Hristo Tatarchev is field with ignorance and groundless evil. 

Иван Татарчев: Статията на "Утрински вестник" е комбинация между невежество и необоснована злоба

Архивски Броj 1666                      Четврток, 30 Декември 2004

(Повод: написот на Антонио Милошевски "135 години од смртта на д-р Христо Татарчев, "Утрински весник 18/19 декември 2004 година)
Вистината за Татарчев
Слободан Мурџев, историчар во пензија, Гевгелија

Врховистичката предавничка анахрона клика и по повод јубилејни и празнични настани не можат да поминат, а да не го омаловажуваат и не го негираат македонскиот народ и неговата света борба за национално ослободување. Така деновиве читаме напис од бугарскиот амбасадор во Македонија, Александар Јорданов, место честитки и поздрави за Нова година и Божик, тој ни се фали дека во 1944 година бугарската војска го ослободила Скопје, па и цела Македонија. Изгледа заборавил дека до септември истата година македонските борци ги гонеа бугарските окупаторски војски, а сега пак во почетокот на ноември ја "ослободија Македонија!? Од кого!
Прочитавме и напис од Антонио Милошевски, по повод 135 години од раѓањето на д-р Христо Татарчев, исто така со навреда и омаловажување на борбата на македонскиот народ и негови раководни личности.
Младиот господин Милошовски добро се сетил да го оттргне од заборав еден од основачите на револуционерната македонска организација ТМОРО подоцна ВМРО, но никако ВМОРК, и да даде мал приказ за неговиот живот и дело, но требало да ја каже вистината за Татарчев. Сў е добро за Христо Татарчев сў до неговото апсење заедно со целиот ЦК ВМРО, освен на И. Аџиниколов. По неуспехот на Илинденското востание и по амнестијата на Татарчев, тој и Христо Матов се зближуваат со луѓето од Врховниот комитет (пробугарска агентура во македонското револуционерно движење). Но, овие двајца не се претставници на Задграничното претставништво на ВМРО, како пишува А.М., туку Ѓорче Петров и Гоце Делчев, до неговото загинување во 1903 година.
По закрепнувањето на Организацијата, во крајот на 1905 година се одржува познатиот Рилски конгрес, кога Организацијата се разделува: на лево - санданистичко крило и следбеник на Гоцевите идеи; и десно крило - на чело со Христо Матов, Татарчев, Сарафов и други, следбеници на идеите на Врховниот комитет - пробугарски. Конечно во 1910 година, кога Тодор Александров се самопрогласува за водач на ВМРО- десно крило, тука е и Татарчев, но не е активен. Сигурно за него сето тоа - делење на Организацијата, а по Балканските и Првата светска војна делење и на Македонија е голем шок. Што остана од неговата борба и визија за слободна и независна македонска држава. Во 20-тите години на дваесеттиот век му се закануваат Т. Александров и неговиот следбеник и убиец Ванчо Михајлов да се активира на нивна страна или лошо го чека.
Напишаните зборови во весникот "Илинден 1922 година, цитирани од А.М., не ги изрекол од задоволство и гордост што ВМРО-врховистичка - александрова, дека таа е сила, односно "држава во држава° во Бугарија (се мисли на Пиринска Македонија), туку на теророт што таа го спроведуваше овде. Тоа го трпеше бугарската влада и дворот затоа што ВМРО-Александрова беше орудие во рацете нивни и ја користеа за удари во лево и десно. Александровата ВМРО и ВМРО што ја основа Татарчев во 1893 година, немаат ништо заедничко.
Христо Татарчев беше смртно исплашен за својот живот и беше принуден да ја напушти Бугарија во 1923 година, заминувајќи најпрво за Виена а подоцна за Италија, градот Торино, а не за егзистенција каде што работи како лекар интернист. Но, сега веќе е нервно оболен од грижа на совеста. Според зборовите на неговата жена искажани на Димитар Влахов, тој бил толку растроен, што одело до "ненормалност. Таа е истата болест што ја имал и Христо Матов, а сега и неговиот имењак - грижа на совеста. Христо Матов умре во лудница!
Во триесеттите години на минатиот век се враќа во Бугарија и сега конечно се зближува со михајловистите. Веќе во 1941 година, заедно со бугарската окупациона војска во Македонија, Татарчев доаѓа во Ресен и тука останува сў до крајот на окупацијата, за повторно да се врати во Бугарија. Но, А.М. вели "може било подобро што заминал од Македонија каде што владее Колишевски и "група србокомунисти и би можел да биде ликвидиран!
Господинот Милошовски  зборува неверојатни лаги. Македонската народноослободителна војска ја извојуваа слободата, протерувајќи ги Бугарите кои беа слуги на Хитлер. Власта ја имаше народот. Каква иронија на времето (!), еден млад докторант да ги употребува лажните пароли на: прво на бугарската фашистичка пропаганда за македонските партизани - борци за слобода како "србокомунистичка банда, а исти зборови ги слушавме и од македонските предавници и продадени души од типот на: Димитар Ѓузелов од Дојран, Димитар и Јордан Чкатрови од Прилеп во 1944 година, кога целиот македонски народ се дигна на востание против бугарскиот окупатор. Зарем целиот македонски народ се "србокомунисти. А каде се Македонците, каде си ти сега? Зарем и ти не ја признаваш НОБ, АСНОМ, 24.000 загинати и убиени во борбата против бугарскиот окупатор и неговите домашни слуги!
Синот на Христо Татарчев, Иван, како лојален на сфаќањето на татка си, стана јавен обвинител на современа Бугарија, и за да ја докаже својата "лојалност кон бугарската политика и самата Бугарија немилосрдно ги гонеше Македонците во таа земја, само и најмалку ако ја манифестираа својата национална свест.
Зарем и вие г. Милошоски, како својот ментор Љупчо Георгиевски, кој по враќањето од Америка, во екот на неговото владеење, рече: "Јас не чув и видов Македонци, туку србомакедонци, гркомакедонци и Бугари- Македонци!

http://www.utrinskivesnik.com.mk/default.asp?pBroj=1656&stID=27297&pR=7

(Д-р Христо Татарчев, 1869 Ресен -1952 Торино)
Животот не трпи никакви ограничувања
Антонио Милошоски

"Војните би биле избегнати само тогаш кога ќе биде гарантиран слободниот политички и културен развој на народите и кога би суштествувале еднакви права и задолженија, без да се прави разлика на големи и мали народи. Сигурноста на една држава или еден народ тогаш ќе почива врз справедливоста и моралот кои треба да се воспостават во меѓународните односиии“, ќе напише д-р Татарчев во својата статија посветена на македонското прашање, а објавена во весникот  “Македонијааа“ во 1932 година.  “Животот на народитеее“, продолжува д-р Татарчев,  “тече по општите природни закони на непрестаната трансформација..., која строи нови норми и содржини, сообразно на нуждите на времето и на световниот прогрес. Животот не трпи никакви ограничувања кои не се израз на ред, законитост и морал, и затоа секогаш узурпаторите на слободата плаќале најскапооо“. Иако стари, овие размисли и денес ја имаат својата употребна вредност и на Балканот и во Европа. Истовремено тие откриваат еден мал дел од скромниот потенцијал на тогашната македонска интелегенција која предано е вклучена во борбата за национално ослободување. Несомнено е дека д-р Татарчев не само што е припадник туку е и еден од првенците на  нашата интелегенција во пред и постилинденскиот период. Овој напис го пишувам во негова чест, а по повод 135 години од неговото раѓање.
Д-р Христо Николов Татарчев е роден на 16 декември 1869 во Ресен, од мајка Костадинка (од с. Јанковец) и од татко Никола, имотен трговец и банкар. Детството го минува во Ресен, каде што завршува основно образование. Тука, освен топлината на домот, Христо ги чувствува и угнетувањето и безвластието на османлиската администрација. Најнепријатниот спомен како дете го доживува за време на грабежот и насилството извршен во нивниот дом од страна на една вооружена и развластена група Албанци, како последица на што се разболува и умира неговата мајка.  Но, животот продолжува. Христо има желба да учи, а татко му пак, не го сопира, и се радува што може да инвестира во образованието на својот помал син, за кого има желба да стане лекар. Заедно со својот братучед Божидар, Христо се запишува во гимназијата во Пловдив, а неколку години подоцна (1887) заминуваат во Цирих, каде што се запишуваат на Медицинскиот факултет. По тригодишни студии во Цирих, заминуваат во Берлин каде што студираат уште две години и ги бранат своите докторски испити. Студирањето надвор од тогашната Османлиска Империја, на Христо не му ги отвора само хоризонтите на медицината, туку му ја полни главата и со идеите за национална слобода, за социјалната справедливост и за европската демократија. Голобрадото учениче што излезе од Ресен пред 10 години, летото 1892 се враќа во родниот град, но сега како д-р Татарчев, маж со слободен дух, за кого османлискиот режим станува претесен и неиздржлив начин на живот. Решен е нешто да смени.
Во Август 1893 се запознава со Дамјан Груев, во Солун, каде што работи како училиштен лекар во гимназијата  “Св. Кирил и Методијјј“. По две-три средби им станува јасно дека и двајцата имаат една иста идеја: слободна Македонија. Таа средба го означува и зародокот на ВМРО. Ноќта на 23 октомври 1893 (стар стил) во Солун, на улицата  “Челебибакаллл” во хотелот  “Бошнак ханнн“, шестмина интелектуалци (д-р Татарчев, Хаџиниколов, Груев, Батанџиев, Димитров и Поп Арсов)  го одржуваат основачкото собрание на ВМРО (во првите години Б.М.О.Р.К). Д-р Татарчев е избран за претседател, а Груев за секретар. Презадоволен е кога наредната година во организацијата го зачленуваат нивниот истомисленик Гоце Делчев. Влијанието и довербата што ги ужива д-р Татарчев се гледа и од самиот чин што првиот конгрес на организацијата (август 1894) се одржува во Ресен, во семејната куќа на Татарчеви. Татарчев останува на чело на Организацијата до 1901, кога, како резултат на Солунската афера е осуден и пратен на заточение во  “Бодрум Калеее”. Сепак, Татарчев раководи со организацијата во клучниот период, особено во однос на нејзиното разгранување, вооружување, собирање на материјални средства и издигање на лозунгот за  “политичка автономија на Македонијааа“. Како плод на таквата посветеност, организацијата, како што ќе забележи самиот Татарчев во зборникот  “Илинден 192222”,,,“се издигна до степенот на држава во држава, изнесувајќи ја македонската кауза пред општествената јавносттт“. По амнестијата, назначен е за задграничен претставник во Софија, на местото на Делчев и Петров. Оттаму, заедно со Х. Матов ги координираат работите за пратки со оружје, доброволци, но и агитирање за македонската кауза сред странските дипломати. Илинденското востание и ја дава моралната победа на Македонија, но физички ја крши.  Трагедијата продолжува со Балканските војни, кога и тој е на бојното поле и како лекар им помага на своите сонародници. Но, д-р Татарчев цврсто верува дека ќе дојде денот кога Македонија ќе биде независна. Цел период е активен  во ВМРО, меѓу емиграцијата, но и во Европа (во Лондон агитира за македонската кауза пред англиската јавност, во содејство со неговиот емигриран братучед и соученик, д-р Божидар Татарчев). На 2 Август 1918, д-р Татарчев  е во Крушево и држи говор на еден  “тржественнн” собир пред насобраните крушевчани по повод 15-годишнината од Илинденското востание. И уште еднаш ја оправдува автономноста на востанието, велејќи  “помогни си сам, за да ти помогне Господ - тој е патот на слободатааа“.
Во 1923 заедно со сопругата емигрира во Торино, Италија, каде што работи како лекар. Но, не престанува да биде активен. Редовно објавува написи во весниците на македонската емиграција, во кои најостро го напаѓа недемократскиот режим на кралска Југославија, и ја оправдува борбата за уривање на кралската диктатура. Во почетокот на Втората светска војна се враќа дома, како 72-годишен болежлив старец. Намерата му е да остане тука засекогаш, во Ресен - градот што го знае, во Јанковец - селото во кое е заљубен. За жал, неговото присуство им пречи на некои проспрски настроени комунисти кои подоцна му се закануваат од позиција на  “народна власттт“. Принуден е, во 1945, на стари години повторно да емигрира во Торино. Но, можеби и подобро што заминува од Македонија во која владее Колишевски. Не е тешко да се претпостави дека доколку би останал, лесно ќе можел да ја доживее судбината на неговиот внук д-р Асен Татарчев (дипломиран во Швајцарија) кој 1945 бил приведен, измачуван и осуден на 5 години затвор во Идризово и на крајот убиен, или можеби сличната судбина на Георги Карев, Панко Брашнаров или Павел Шатев. На Божик 1952 д-р Христо Татарчев му ја предава својата душа на Бога, умирајќи од природна смрт во Торино, каде што е погребан. 
Тажното во целата бурна драма на овој македонски деец е што неговата последна желба (според писмото на неговата сопруга Софија Татарчва, објавено во  “Македонска трибунааа“, март 1952) да биде погребан на црковните гробишта во с. Јанковец, не е исполнета до ден-денешен. Срамното, пак, во целата приказна оди на сметка на македонската држава, онаа чии темели д-р Татарчев ги удри во 1893 заедно со Дамјан Груев, бидејќи ниедна државна делегација досега не нашла за потребно да положи венец и да се поклони пред гробот на великанот. Вечна му памјат. 

(Авторот е докторант на Универзитетот Дуисбург,Германија)

Измислена нация съ измисленъ врагъ!

http://www.kroraina.com/knigi/ht/index.html

http://web.orbitel.bg/classica/dotodorov.htm

NEW Ten Lies of Macedonian State. Десетте Лаги на Македонизмот проф. Божидар Димитров  2004 Part 1

Македонизмът е изкуствено създаден като преход към сърбизирането на българите в Македония. The Bill for Territorial Division of Macedonia is open Betrayal from Branko  Crvenkovski and his Serbian Helpers.

Branko Crvenkovski is the moral killer of President Trajkovski and independent Macedonia

Under the leadership of Branko Crvenkovski Macedonia turn to Belgrade's Colony

The Conspiracy between Cyril, Methodius and Tsar Boris I

Branko Crvenkovski is the worse choice for Macedonian President

[Back to Main Page]